Nadat we een lange periode niet naar Ghana konden vanwege de Covid-19, was het nu eindelijk zover. Vol bepakt en bezakt reisden wij, (kinder)orthopedisch chirurg Heleen Staal en fellow orthopedie Arina Buizer, naar Ghana. Dankzij verschillende donoren konden we beenprotheses, gips, antibioticagels en operatiesets meenemen. Daarnaast heeft de CSA nog gezorgd dat er op vrijdagavond voor vertrek nog een operatieset gesteriliseerd werd. Allemaal hartstikke bedankt voor jullie hulp!
Op zaterdag 9 oktober vlogen we naar Accra. Omdat we daar pas laat aankwamen, overnachtten we in Accra en stapten de volgende dag op een binnenlandse vlucht naar Kumasi. Eenmaal daar aangekomen stond de chauffeur al klaar om ons naar Duayaw Nkwanta te brengen, naar het St John of God Hospital. Onderweg kregen we een lekke band, maar gelukkig stonden er binnen no time een stuk of 20 zeer behulpzame mannen en jongens klaar om te helpen met het wisselen van de band. Met al deze kennis en kunde was de band snel verwisseld en kwamen we net na het donker aan in het Maastricht house.
’s Avonds gingen we nog even langs bij dr Moh, de orthopedisch chirurg van het St John of God Hospital. We konden zo gelijk even bijpraten (Heleen) en kennismaken (Arina). Maandags konden we meteen aan de slag op de operatiekamer. Er wordt heel efficiënt gewerkt met 2 operatiekamers die tegelijk draaien, zodat er veel ingrepen op een dag gedaan kunnen worden. Er zijn wel veel verschillen tussen orthopedie in Ghana en orthopedie in Nederland: in Ghana plaatst een orthopedisch chirurg bijvoorbeeld maar zelden gewrichtsprotheses, terwijl we dat in Nederland heel veel doen. In Ghana wordt bij patiënten met artrose juist meer gebruik gemaakt van technieken die het gewricht sparen, zoals correcties van de beenas. Ook wordt een fractuur in Ghana vaker met gips behandeld, terwijl in Nederland bij vergelijkbare breuken vaker een plaat of pen gebruikt wordt. Erg interessant om te zien, en erg leuk om met dr Moh te overleggen over hoe een bepaald probleem het beste behandeld kan worden.
Op de tweede werkdag zijn we naar de zaal en op de poli geweest. Het is wel grappig om op de zaal een aantal ‘Maastrichtse’ dingen terug te zien, zoals AZM-werkkleding bij de verpleging, of bedden die uit het AZM afkomstig zijn. Tijdens de zaalvisite gaan er ook verschillende studenten mee, en er wordt hard gewerkt om weer nieuwe mensen op te leiden. De familie van de patiënten is erg betrokken bij de zorg, en er is dan ook een speciaal huis op het terrein van het ziekenhuis waar familie kan verblijven. Een beetje een soort Ronald McDonald-huis, maar dan ook voor familie van volwassen patiënten.
Op de poli komt een brede variatie aan problemen voorbij bij patiënten van alle leeftijden. Van klompvoetjes tot heupen en knieën met artrose, van alles hebben we gezien. Ook hier zijn weer duidelijke verschillen te zien tussen Nederland en Ghana. Bij een groot deel van de patiënten is er sprake van ernstige pathologie, in een meer gevorderd stadium dan dat we in Nederland zien. Daarom kan er vaker een chirurgische ingreep nodig zijn, terwijl als we er eerder bij waren geweest een chirurgische ingreep soms te voorkomen was geweest. Ook zagen we ziektes die in Nederland niet veel meer voorkomen, zoals een kind met poliomyelitis. Er is ook een flink aantal mensen verwezen naar de orthopedisch instrumentmaker. De instrumentmakers hier zijn erg inventief, om met de materialen die beschikbaar zijn een groot effect te kunnen bereiken. Op de foto ziet u Steven, instrumentmaker en fysiotherapeut, die zelf prachtige braces heeft bedacht en gemaakt voor kinderen met klompvoetjes. Wij waren zeer onder de indruk!
We hopen jullie snel weer op de hoogte te kunnen houden van onze belevenissen hier in Ghana!
