De vierde dag in Ghana waren we weer op de operatiekamer. De dag begon met drie kinderen die een klompvoet hadden. Ze hadden al gips gehad om de voetjes weer in de goede stand te krijgen en nu moest de achillespees gecorrigeerd worden zodat ze niet langer ‘op hun tenen zouden lopen’.
In Nederland hebben we vaak anesthesisten die echt gespecialiseerd zijn in anesthesie bij kinderen. Hier zijn wel anesthesisten, maar dat zijn er niet veel. Daarom wordt veel gebruik gemaakt van anesthesiemedewerkers. Zij zijn zeer allround opgeleid: ze draaien dus hun hand niet om voor narcose bij een baby, maar ze kunnen ook prima een spinaal geven bij een volwassene. Na de kinderen met een klompvoet kwamen er nog allerlei andere problemen voorbij, er zijn in totaal maar liefst 15 patiënten behandeld! Dat varieerde van breuken tot afwijkingen en de stand van het been. Een jongen had een forse varus (O-benen) in zijn benen, bij de ziekte van Blount. Dat komt hier wel vaak voor, en dr Moh is zeer ervaren in het behandelen ervan. Zijn benen hadden zo’n sterke O-vorm dat als hij zijn bovenbenen naast elkaar legde zijn rechter voet links van zijn linkerknie lag en zijn linker voet rechts van zijn rechterknie. Na de operatie hadden we mooie rechte benen, nu hopen dat ze in gips goed vast willen groeien.
Een andere patiënt was met een open beenbreuk naar het ziekenhuis gekomen. Het onderbeen was in meerdere stukken gebroken, en dr. Moh had maandags al gezien dat het niet meer te repareren was. Hij had een amputatie voorgesteld, maar de patiënt was er nog niet aan toe. Uiteindelijk stemde ze toch toe en kwam ze op de operatiekamer. Ze had een spalk die van hout gemaakt was, zoals op de foto. (Op de foto staat overigens niet de betreffende patiënt) Toen we die verwijderden vielen de maden eruit, en was ook aan de geur wel te merken dat we niet heel veel langer met de amputatie hadden moeten wachten. Hopelijk kan ze nou weer gaan lopen en een prothese krijgen.
Een andere patiënt was een volwassen man met onbehandelde klompvoeten. In Nederland zie je dat eigenlijk nooit. Zijn voeten waren, ondanks dat hij al meerdere gipsbehandelingen gehad had, toch een stuk stijver dan wanneer je kindervoeten behandelt. Bij hem konden we het dus niet redden om zijn voeten weer plat te krijgen door alleen de achillespees te opereren. Bij hem is er dus ook nog een bot uit de enkel verwijderd, en daarna konden zijn voeten weer plat. Om ze daar te houden, moest er een pin in zijn enkel gezet worden. Die pin moet er ook weer uit. Daarom moest hij een stuk uit blijven steken, zodat de pin te zijner tijd weer verwijderd kan worden. In de tussentijd zou die pin dus bij beide hielen uit het gips steken. Om de uitstekende pin te beschermen en te zorgen dat niet van alles aan de pin bleef hangen is ook weer een prachtige oplossing bedacht: medicatieflesjes om de pinnen! (foto) Super leuk om te zien hoe van alles creatief opgelost wordt!
