Op de woensdag deden we nog een dag poli. Heleen deed met dr Moh poli en Arina ging naar het klompvoetenspreekuur. In Nederland weten we vaak voor de geboorte van een kindje dat het klompvoeten heeft. De ouders komen al voor de geboorte van het kind op het orthopedisch spreekuur en daar krijgen ze al uitleg over de gipsbehandeling. Binnen enkele dagen na de geboorte van het kindje gaat het naar de gipskamer voor een Ponseti gipsbehandeling. Hierbij worden de voetjes in verschillende stappen in de ‘normale’ stand gezet. In Nederland wordt daar kunststofgips voor gebruikt. Dat is erg hard en moet met een zaag verwijderd worden. Die zaag maakt veel herrie en trilt, dus veel kinderen vinden dat wel een beetje eng.
In Ghana komen de kinderen soms op jonge babyleeftijd voor het eerst in het ziekenhuis voor hun klompvoetjes, maar soms ook als ze al meer dan een jaar oud zijn. De gipsbehandeling is hier bijna precies hetzelfde. Ook hier wordt de Ponseti methode gebruikt, alleen is hier geen kunststofgips. Er wordt mineraalgips gebruikt, hetzelfde soort gips als waarmee je vroeger beeldjes goot, of waarmee je kunt stucadoren. Dat heeft een groot voordeel: hier gaan de kindjes lekker in bad de ochtend van het klompvoetenspreekuur, met gipsbeentjes en al. Hun moeders laten het gips weken en halen het van hun beentjes af. Een stuk fijner voor de kinderen dan die enge gipszaag! Daarna kunnen ze schoon en wel opnieuw ingegipst worden.
Op de poli kwamen uitdagende problemen voor, of problemen die zich met de beschikbare middelen soms net even anders laten oplossen dan we vanuit Nederland gewend zijn. We zagen een man die nu sinds 7 jaar last had van een pussend been. Dat kan redelijk goed opgelost worden met de beschikbare middelen, maar je bent dan toch wel verbaasd dat iemand daar zo lang mee door loopt. Regelmatig blijken ook de financiën daarvoor een reden te zijn, en dat is natuurlijk erg schrijnend. De andere kant op zagen we ook: er kwam een patiënte die in het buitenland een pen in haar been gekregen had vanwege een breuk. Daar mocht ze gewoon op lopen, maar dat vond ze toch wel erg eng. Dus bij terugkeer in Ghana is er een gips omheen gedaan, zodat ze toch op het been ging lopen. Het is wel bijzonder om te merken dat mensen soms zo andere ideeën hebben over hun gezondheid dan in Nederland. Bij het sluiten van de wonden van deze patiënte was gebruik gemaakt van nietjes. In veel landen heel gebruikelijk, maar hier kennen ze de nietjes amper, laat staan dat er nietjestangen zijn om die nietjes weer te verwijderen. Na even zoeken vonden we wel een schaartje, en daarmee hebben we ze verwijderd. Voor de patiënte een zeer spannende kwestie, en uiteindelijk kwam haar moeder nog later apart terug om ons geld te geven voor een drankje (zo bijzonder vonden ze het blijkbaar dat we de nietjes verwijderd hadden). Daar hebben we natuurlijk vriendelijk voor bedankt en hebben gewoon lekker thuis van een koud drankje genoten.
Klik hier voor Blog deel 4 (slot)