Blog

Voetbal in Rwanda

27 november 2013 | 0 reacties | Reageer

Voetbal in Rwanda 

We zijn nu al meer dan in week in Gatagara, voor ons gaat de tijd snel.

Maandagmorgen na het visitelopen hebben we bij Lausine een 16 jarig meisje met een fractuur van haar bovenbeen een gipsbroek aangelegd. Zij lag al een aantal weken in tractie en vorige week hebben we geconstateerd dat de stand van de fractuur goed is en de fractuur klinisch al redelijk vast begint te zitten. Ook bij haar buurvrouw Afasine, bekend  met osteogenis imperfecta, hebben we na 60 dagen tractie bij een proximale femurfractuur een gipsbroek aangelegd. Om patiënten met grotere gipsverbanden aangenaam en goed drukvrij in bed te positioneren zijn kussens nodig, nou en die zijn er gewoonweg niet. Daarom is Theo op stap gegaan om in Ruhango wat kussens te gaan kopen.

In de tweede week hebben we elke dag wat tijd gereserveerd voor onderwijs.
Maandagmiddag hebben we voor het personeel inclusief de arts, een scholing georganiseerd omtrent de theorie van gipsen en het voorkomen /behandelen van de complicaties ervan.
Dinsdagmiddag was er voor dezelfde groep een “hands-on” workshop” met de voor hen meest voorkomende gipsverbanden.

Marc heeft zich intussen ontfermd over Juliette, een 15-jarig meisje die een tijd geleden  in het huis van haar moeder verkracht is door een bende en vervolgens in brand is gestoken. Het voorval  heeft ze weliswaar overleefd, maar helaas met forse brandwonden over haar hele lichaam en twee geamputeerde onderbenen. Het aanmeten van twee onderbeensprotheses en drukhandschoenen ter vermindering van de keloid vorming bij haar handen kunnen misschien iets van haar fysieke leed verzachten. Over de psychische schade die bij haar is aangericht kunnen we alleen maar gissen. Het is bij tijden een heel moeilijk kind zeggen ze hier?!

Van Miya die enkele opvangtehuizen runt voor straatkinderen in Kananga (Congo), weten we dat er kinderen en vrouwen zijn die na het doormaken van bepaalde trauma’s  nooit meer zullen lachen in hun leven.

Vorige week hebben we nog een voetbalwedstrijd bekeken op het voetbalveld naast ons centrum.
Het voetbal is een mooie  weerspiegeling van wat we hier van de maatschappij en samenleving waarnemen wat betreft de levenswijze: Er zijn natuurlijk de 22 spelers en de scheidsrechter en er is een redelijk vlak veld met twee doelen. Lijnen zijn er niet, soms verschuiven de denkbeeldige lijnen, de ene keer zijn ze wat breder dan de ander keer. Het gras net uit de as van het veld  is kort en groen, in het centrum is geen gras en langs de lijnen staat het gras veel te hoog. En dan natuurlijk de variabelen die het spel in Afrika zo bijzonder maken, kippen en geiten en kleine kinderen met of zonder bal  op het veld. En natuurlijk het enthousiasme van de mensen langs de denkbeeldige lijnen.

Gisterenavond hebben we een korte vergadering gehad met de verpleging en Dr. Marcel in ons huis naast het klooster. De avond hebben we afgesloten met geitenbrochetten, deze keer gekoeld bier en muziek met dans. Coldplay en U2 hebben het moeten afleggen tegen de krachtige Congolese muziek.