Blog

Rwanda: Engelse les

25 november 2013 | 0 reacties | Reageer

Engelse les

Voor de dagelijkse grote visite bezoeken we ‘s ochtends vroeg, de verpleegkundige overdracht. Hier worden met name de problemen van de afgelopen nacht besproken.
Er zijn een aantal kinderen met koorts waar naar gekeken zal moeten worden.

Vandaag ontmoeten we Dr. Jean-Paul waar we afgelopen jaar mee samengewerkt hebben. Hij is nu in opleiding tot orthopedisch chirurg in Kigali. Hij zou vandaag met dr. Emanuel één van de  twee actieve orthopeden die Rwanda rijk is gaan opereren. Helaas heeft Dr. Emanuel zich op het laatste moment met ziekte moeten afmelden, dus dan gaat het OK programma niet door.



We hebben een aantal gipsen vervangen en voor de rest hebben we samen met de verpleegkundigen de verbanden gewisseld. Zo hebben we een aantal operatiewonden maar vooral ook  uitgebreide brandwonden, osteomyelitis, lepra en niet gesloten amputatiestompen zien langskomen.Veel dingen die we vorig jaar met betrekking tot de wondzorg hebben besproken zijn blijven hangen.

Met Gaspard, de verantwoordelijke van de opleidingen, hebben we het scholingsprogramma opgesteld voor de scholing van de medewerkers voor de komende dagen.
 De communicatie met de medewerkers verloopt vrij dynamisch. Wij doen ons best om zoveel en zo goed mogelijk Frans te spreken, soms met hier en daar wat woorden Kinyarwanda, met name naar kleine kinderen die nog niet veel andere woorden begrijpen. Echter, er zijn in het centrum meer mensen dan afgelopen jaar, die zich in de Engelse taal proberen uit te drukken.

En dat maakt dat je regelmatig met mensen spreekt die in een gesprek meer dan drie talen gebruiken. Hoe vreemd het dan ook moge klinken, soms kan dit er toe bijdragen dat we elkaar beter begrijpen.



In Rwanda was tot en met 2008 Frans de voertaal in het onderwijs. De omschakeling naar Engels heeft te maken met veranderende handelsstromen maar ook met de gespannen verhouding met Frankrijk sinds de genocide. We horen hier dat deze verandering vooral voor de leerkrachten moeilijk is. Er zijn scholen die gewoon geen leerkrachten kunnen vinden die de Engelse taal machtig zijn.

Een van de broeders in het klooster is docent Engels aan de middelbare school, maar als hij ons iets probeert duidelijk te maken in de engelse taal, moeten we toch heel erg ons best doen om hem te begrijpen.

Na het werk zijn we met de bus naar Butare gereden,we hebben daar wat geld gewisseld maar waren helaas te laat voor een bezoek aan het National Museum. Omdat we voor de terugreis nog een uur op de grotere lijnbus moesten wachten, dachten we de boel te slim af te zijn, door snel in een “mini bus” te stappen. In plaats van de richting van Gatagara te kiezen, draaide het busje terug richting stad om daar vervolgens meer dan een uur als een soort “oud-ijzer boer”  nog passagiers te binnen te roepen. Het “shoferi, ngaho tugende” (driver, let’s go) van onze kant leverde naast wat hilariteit in de bus en de uitleg van de chauffeur geen ander rijgedrag op.

Uiteindelijk hebben we met 33 mensen in een Toyota Hi-Ace busje met 14 zitplaatsen gezeten. Volgens Mark echt de limit……… Alhoewel hier en daar werd gewoon borstvoeding gegeven aan kindertjes die we nog niet eens hebben meegeteld.