Blog

Rwanda: De laatste dagen

9 december 2013 | 0 reacties | Reageer

Draagvader en onze laatste dagen in Burundi.

Vanwege een uitbreiding van taken/werkzaamheden in het ziekenhuis Maastricht, kinderen met heupdysplasie, heb ik persoonlijk willen ervaren hoe het dragen van een klein kind op je rug aanvoelt. Het kindje is natuurlijk heel dicht bij je, je voelt elkaars warmte, je hebt de handen vrij, het kind zal vaak rustiger zijn en omdat het kind rechtop zit, heeft het waarschijnlijk minder last van reflux en darmkrampen. Kinderbedjes en kinderwagens zijn niet meer nodig en moeders kunnen na de bevalling veel eerder beginnen met de werkhervatting. De abductiestand van de heupjes zorgt voor een positieve bijdrage aan het natuurlijk ontwikkelproces van de heupjes. Heupdysplasie komt in Afrika immers veel minder voor dan in onze streken. Kortom een aanvulling in de preventie- en behandelrange voor heupdysplasie.

Het laatste weekend zijn we zondagmorgen vroeg vanuit Gatagara naar Bujumbura, de hoofdstad van Burundi gereden. Het is de bedoeling dat we in het Centrum Akamuri gaan kijken of er mogelijkheden zijn voor gipsbehandelingen en het opstarten van een orthopedische werkplaats.

Het landschap in het noorden van Burundi lijkt veel op dat van Rwanda, alleen de heuvels zijn wat steiler. De mensen zijn talrijk en lopen op de straat i.p.v. naast het wegdek, zoals in Rwanda. Het kan dan ook kan ook niet lang uitblijven en plotseling zien we hoe in een dorpje een veel te hard rijdende bus een kind omverrijdt. De moeder trekt het kind onmiddellijk met een ferme ruk aan de arm van de straat. Chaos, geschreeuw, paniek.... We vragen onze chauffeur om te stoppen. We begeven ons rustig naar het knooppunt en het verbaasd ons dat we zomaar door de rijen dikke menigte bij het kind kunnen komen. Moeder heeft de belangrijkste diagnostiek reeds verricht en het kind weer op de voeten gezet. We hebben het kind nagekeken en het zondagmiddagarmpje teruggeklikt.

In Bujumbura zijn we ondergebracht in de Procure d'accueil Religieux. Een klooster dat door nonnen wordt gerund. ´s Morgensvroeg worden we om vijf uur gewekt door Gregoriaans kerkgezang, de ontbijttafel en het avondeten delen we met nonnen, één of meerdere bisschoppen en wat andere priesters. Volgens Annie, Theo´s vrouw komt dit voor ons toch te laat......


Bujumbura is de hoofdstad van Burundi. De stad ligt aan het Tanganyikameer en is met een geschat bevolkingsaantal van bijna 900.000 de grootste stad van het land en het administratief en economisch centrum. De belangrijkste industrieën zijn textiel en zeep. Bujumbura is Burundi's belangrijkste havenstad en verscheept koffie, katoen en tinertsen. Omdat de stad op zo´n 770 meter hoogte ligt is het hier een stuk warmer dan we van Gatagara (1900 meter) gewend zijn.

In het centrum Akamuri hebben we Patrick Algoet en Herman Wouters van AZV ontmoet. Met Patrick (kinesist) hebben we samen met twee fysiotherapeuten van het centrum bij een meisje redressiegipsen en nachtspalken aangelegd. Gips hebben we bij de locale pharmacie moeten kopen voor omgerekend iets meer dan $5 voor twee rolletjes, iets wat bij ons slechts enkele tientallen centen kost, gipswatten en gipskousen zijn niet te krijgen. En omdat ik mijn gereedschappen in Gatagara had achtergelaten en in het centrum verder ook geen materiaal was hebben we het gips echt op zijn "Afrikaans" aan moeten leggen.

Burundi lijkt ons nog armer dan Rwanda, volgens officiële cijfers leeft hier ongeveer 68% van de bevolking onder de armoedegrens. Bujumbura is wat dat betreft een stad met grote contrasten. Het ene moment kijk je in een etablissement met negen flatscreens simultaan naar champions leaque voetbal en muziek, buiten 50 meter verder, niet gestoord door het licht van de prachtig verlichte palmbomen brengen kleine kinderen onder plastic zakken alleen de nacht door.

Het meegebrachte materiaal en gereedschap, de uniformen zijn achtergebleven en opgemaakt. De elektronische apparatuur en horloge zijn buiten werking. Onze koffers zijn weer wat gevuld met souvenirs en cadeautjes.

Het wordt de hoogste tijd naar huis te gaan, de najaarsstormen in Europa tegemoet.