Blog

Missie Burundi - Rwanda - deel 5

7 december 2014 | 0 reacties | Reageer

Over nascholing en lauw bier

Op de laatste werkdag van Nico en Marjo hebben we op de OK meerdere gipswissels gepland van kinderen die vanwege de behandeling van hun klompvoet een grotere operatieve ingreep hebben ondergaan. Onder anesthesie zijn de gipsen verwijderd, de wonden waaronder ook zwaailappen zijn verzorgd. Tijdens het gipsen hebben we kans gezien de voeten vervolgens nog wat verder te corrigeren, iets wat zonder anesthesie vanwege de pijn vrijwel onmogelijk geweest zou zijn. 

Jean de Dieu, de jongen die waarschijnlijk jaren verborgen achterin in een hut op zijn hurken gezeten heeft, heeft enkele dagen geleden een release van zijn hamstrings ondergaan. Zoals het er nu uitziet zullen zijn gipsen nog maar eenmaal gewigd hoeven te worden om zijn benen volledig te strekken. Het lukt steeds beter om contact met hem te krijgen, echter praten kan hij niet. We laten de mogelijkheid nagaan of een orthopedagoog  hem verder zou kunnen begeleiden.

De laatste werkdag stond ’s middags in het teken van onderwijs. Aan de hand van een fotoreportage van de behandelde patiënten heeft Nico casuïstiek besproken. Daarnaast is hij ook blijven stilstaan bij zaken die goed lopen en goed geregeld zijn, maar ook bij dingen die voor verbetering in aanmerking zouden kunnen komen.

Het tweede deel van de bijeenkomst heb ik het vervolgens gehad over de conservatieve behandeling van klompvoeten, een onderwerp dat niet alleen hier maar op de meeste plaatsen in Afrika erg hot is. Altijd mooi weer de reactie te zien als ik vertel, dat ik deze “Ponseti behandeling “ zelf in 2006 in Goma (Oost Congo) van hun collega’s geleerd heb. 

’s Avonds werd in het Centrum het afscheidsfeest voor Nico en Marjo georganiseerd. Na de gebruikelijke toespraken van de Dr Jean-Paul, de diensthoofden en de plaatsvervangend directeur van het Centrum kon het feest beginnen. Het buffet met geitenbrochettes, aardappelen /rijst en een frisse salade mag dan geopend worden door de mensen die gaan vertrekken. Als “ancien” heb ik me ’s middags al met de logistiek bemoeid door de diepvries te vullen met bier. In de regel weten we ons zeer goed aan te passen aan de Afrikaanse leefomstandigheden: we eten zelfs producten van de markt waarvoor onze Afrikaanse broeders hun neus ophalen. Maar ach, lauw bier is ook niet alles.

Muziek en dans sluiten de avond dan af, prachtig om te zien  hoe onze Afrikaanse collega’s kunnen dansen. Maar ook Nico hebben we zeer lichtvoetig over de dansvloer zien bewegen, de volgende ochtend liep hij wat meer in voorovergebogen houding: zijn rug toch wat overbelast?

 

Zaterdagochtend ben ik met een verpleegkundige naar Nyanza gereisd voor een bezoek aan de locale markt. Op de heenreis zijn we onderweg lopend naar de bus, opgepikt door de pick-up van de Broeders van Liefde. Vrolijk keuvelend en in heel ontspannen sfeer, waarbij de auto op de meer steile hellingen vaker wel bijna volledig stil kwam te vallen hebben zij ons afgeleverd op de markt. Op de terugweg zijn we meegereden met Evance, het hoofd van de orthopedische werkplaats. En voor de mensen die hem kennen, zijn rijstijl gelijkt zijn functioneren in het Centrum; met dichtgeknepen billen……..