Blog

Missie Burundi - Rwanda - deel 4

7 december 2014 | 0 reacties | Reageer

Van Burundi naar Rwanda

Zaterdagmorgen ben ik opgehaald en vervolgens met de Landcruiser van Bujumbura  naar de grens met Rwanda gereden. Onderweg nog oponthoud gehad omdat door de hevige regenval op meerdere plaatsen de weg was weggespoeld. Met Nico en Marjo had ik afgesproken om elkaar te treffen in Butare (Zuid Rwanda). Na afscheid genomen te hebben van de chauffeur, hebben we mijn bagage overgeheveld  in de laadbak van hun pick-up en vervolgens zijn we doorgereden naar het Nyungwe National park.

Met meer dan 1000 km², is Nyungwe Afrika’s grootste beschermde regenwoud. In het park leven vele apensoorten, zoals o.a chimpansees en de Ruwenzori Colobus. De hoogste toppen aldaar reiken bijna tot 3000m hoogte. In Nyungwe valt meer dan 2000 mm regen per jaar en is daardoor de bron van Afrika’s grootste rivieren: de Kongorivier en de Nijl. En zeker weten dat ons weekend in Nyungwe ruim heeft bijgedragen om dit quotum te halen. De plannen om te gaan kamperen hebben we dan ook met name vanwege het weer moeten bijstellen. Met, maar ook zonder regen hebben we daar prachtige wandelingen gemaakt.

Na dit min of meer avontuurlijke weekend zijn we maandagochtend gestart met visitelopen langs de geopereerde patiënten. Het weerzien met diverse locale collega’s was prachtig, het is inmiddels mijn derde achtereenvolgende missie in Gatagara. Op zaal een divers aanbod aan patienten, variërend van klompvoeten tot ernstige heupafwijkingen. Er zijn opvallend veel oudere kinderen met ernstige en verwaarloosde pathologie. Vanuit het magazijn/apotheek hebben we de materialen bijgevuld en zijn daarna gestart met wondzorg en gipswisselingen. 

We hebben ons ook bekommerd om Marie een meisje van 16 maanden die op het terrein al vrolijk rondliep met haar onbehandeld klompvoetje links. Marie komt wat betreft haar leeftijd nog in aanmerking voor de conservatieve behandeling van haar klompvoet. Dit komt goed uit omdat de conservatieve behandeling van klompvoeten ook een van de doelstellingen van onze missie hier is. Het heeft nogal wat moeite gekost om moeder te overtuigen, dat de conservatieve behandeling voor haar dochter beter zou zijn dan een operatieve behandeling. De gedachte van moeder maar van veel mensen hier is, dat het na een (eenmalige)operatie wel allemaal goed zal komen en vooral ook goed zal blijven. We weten inmiddels beter. Maar ja, wordt er in onze westerse wereld ook vaak niet zo geredeneerd?

Na het visitelopen gaat Nico meestal naar de OK waar hij in de regel afwisselend met een van de twee locale artsen zijn ingrepen uitvoert. Het betreft vaak klompvoetoperaties, peestransposities en osteotomiëen. Samen met een van de locale artsen leg ik dan na de ingreep de gipsen aan. Ook hier op de OK valt geregeld de stroom uit, het is dus niet alleen dat je ’s avonds plotseling  in het donker komt te zitten. Twee overigens goed werkende accu’s dienen dan als noodaggregaat. ”Het komt door de vele regen” zeggen ze hier.

Aan het einde van de dag heeft de locale arts Jean-Paul nog moeilijke casuïstiek bewaard waaronder een meisje van enkele maanden met arthrogryposis multiplex. Een ziektebeeld met als gevolg enorm rigide gewrichten en in haar geval ook klompvoetjes.

Maar het meest zijn we geschrokken van Jean de Dieu, een 17 jarige ernstig geretardeerde jongen met ernstige flexiecontracturen van zijn knieën. Jean is samen met zijn moeder en is gebracht door de nieuwe pastoor van hun parochie, die hen begeleidt. Hij verteld ons dat Jean jaren achtereen thuis  in “het cachot” heeft gekropen en verder nooit buitenlucht heeft gezien. Op de een of andere manier is het ons wonderwel gelukt om contact met hem te krijgen……