Blog

Missie Burundi - Rwanda - deel 3

2 december 2014 | 1 reactie | Reageer

Gipsstoeltjes en nijlpaarden

De eerste week zit er al weer bijna op. Het werken met kunsstofgips en de mogelijkheden die men hierdoor krijgt in het behandelen van patiënten zijn hier ongekend. Het enthousiasme onder de fysiotherapeuten is dan ook erg groot. Aan de aanvoer van kinderen die in aanmerking komen voor redressie-orthesen lijkt geen einde te komen. Het bekende beginners enthousiasme mag er natuurlijk zijn, maar dat betekent niet dat alles wat krom is hier ook rechtgezet moet worden. Soms geldt de regel:” less is more”, ook dat moeten we zien over te brengen.

David een 5-jarige jongen met hypotonie die onder andere een forse scoliose, schouderluxatie en heupluxatie heeft, zal nog nooit rechtop gezeten hebben. Voor hem hebben we een gipsstoeltje gemaakt. Waarschijnlijk voor het eerst dat hij vanuit een halfzittende houding zijn omgeving kon aanschouwen. Tijdens het aanleggen van het gipsstoeltje werd zijn beperkte respiratoire capaciteit wel duidelijk, maar de blik in zijn ogen toen hij later rechtop kon zitten sprak boekdelen. Helaas voor David behoren operatieve mogelijkheden hier niet de tot de opties. 

Aan het einde van de voorlaatste werkdag zijn we  nog even een biertje gaan pakken aan het Tanganikameer. Dit meer  is het diepste meer in Afrika en bevat op het Baikalmeer na de grootste hoeveelheid zoet water. Het strekt zich uit over 673 km in noord-zuidrichting en is gemiddeld 50 km breed. De vissen van het meer dienen als belangrijke bron van eiwitten voor de lokale bevolking. Bij aquariumhouders is het meer bekend om zijn veelzijdigheid aan vissoorten, waarvan vele tegenwoordig vaak gehouden worden in aquaria. Vanwege de aanwezigheid van de nijlpaarden zit zwemmen er voor ons helaas niet in. De (aquarium)vis hebben we overigens wel geproefd. 

Op de laatste werkdag hebben we nog veel kinderen met  aangeboren afwijkingen zien langskomen: klompvoeten, pes equinovarus adductus, arthrogyposis, O- en X benen. Kortom, hier zie je in enkele weken meer pathologie voorbijkomen dan in een heel werkzaam leven in Europa. 

Omdat het Centrum buiten de door ons en AZV opgestuurde gereedschappen en materialen vrijwel geen behandelmaterialen in de kasten heeft liggen, hebben Marcel, het hoofd van de fysiotherapie en ik enkele apotheken in het centrum van de stad bezocht om de voorraden wat bij te vullen. 

Aan het einde van mijn werkdag heb ik afscheid genomen van de collega’s en de kinderen in het centrum. Het uitdelen van snoep, ballonnen en knuffels levert iedere keer weer prachtige plaatjes op. Deze week hebben we samen meerdere kinderen op een andere manier kunnen behandelen. De fysiotherapeuten hebben leren werken met kunststofgips en meer inzicht gekregen hoe ze met deze materialen vaak op eenvoudige wijze, de problemen aan het bewegingsapparaat van hun patiënten kunnen benaderen

.

Morgenvroeg stap ik om 07.00 uur in de auto naar Rwanda. Daar sluit ik mij aan bij Nico van der Hauwaert en Marjo ten Kate die daar al een week verblijven voor hun Orthopedische missie.