Blog

Missie Burundi - Rwanda 2014 - deel 7

14 januari 2015 | 0 reacties | Reageer

Snoep, knuffels en een Afrikaanse dansavond 

De laatste woensdag hebben we op de Ok nog enkele gipsen gewisseld van kinderen met klompvoeten. Uiteindelijk hebben we op de OK nog besloten twee kinderen zonder narcose te behandelen. Het is wel goed om te zien hoe professioneel  hier op de OK gewerkt wordt. De laatste gipsen zijn gewisseld door Maurice het hoofd van de verpleging en daarmee hebben we weer een doel van de missie bereikt. De  kinderen die voor de ingreep gepland staan,ondergaan hun lot gelaten.

In de middag nog een workshop conservatieve klompvoetbehandeling gegeven bij de afdeling fysiotherapie. Joseph, de blinde fysiotherapeut laat aan het einde van de bijeenkomst zogezegd blindelings zien hoe de behandeling van de klompvoet dient plaats te vinden. 

Donderdagavond heb ik afscheid genomen van de meeste collega’s d.m.v. een afscheidsfeestje in “mijn bungalow” buiten het klooster. Niets werd aan het toeval overgelaten: een DJ zorgde voor de muziek. Ook dit jaar hebben U2 en Coldplay het moeten afleggen tegen de Afrikaanse dansmuziek.  Was het vorig jaar nog de Congolese muziek waar stevig op gedanst werd, deze keer ging de voorkeur uit naar de Zuid Afrikaanse Zulu dansmuziek. Koud en lauw bier, fris en om te eten aardappel/bakbanen met brochettes van geitenorgaanvlees ( Zingaro’s).

De Braunse slede voor Lazar is gemaakt.  Er moet alleen nog een beugel op bevestigd worden die de lijn van de tractie laat afbuigen. De metalen stang die ik hiervoor geschikt vond zou alleen met toestemming van de baas gebruikt mogen worden. Heb Evance gebeld die hier geen problemen in zag. Helaas was de instrumentmaker, de DJ van de donderdagavond. Zeker nog een houten kop, ik ga het in ieder geval niet meer zien.

In de regel blijven kinderen met gips hier vaak weken in bed liggen. Onze inspanningen om mensen vrij snel te mobiliseren hebben er zeker toe geleid dat de rolstoelen die hier toch wel in grote getale aanwezig zijn steeds bezet zijn. Het terrein is nogal wat heuvelachtig en het goed nemen van de laatste bocht na een afdeling is dan voor de kinderen dan grootste uitdaging. Vroeg mobiliseren en niet met de voeten omhoog zitten heeft ook nadelen: stuwing, zwelling, pijn. Kortom tot vrijdag laat in de middag nog bezig geweest met gipsen klieven en wisselen.

Vrijdagmiddag de laatste workshop gipstechnieken aan de verpleegkundigen gegeven. Daarna aan het einde van de dag heb ik nog wat snoep, ballonnen en knuffels uitgedeeld aan de kinderen. Het blijft prachtig om hun reacties te zien.

Drie weken Burundi en Rwanda: mijn meegebrachte materialen, gereedschappen zijn verwerkt. Snoep en knuffels zijn uitgedeeld. Ik heb goed en leuk kunnen werken en weer veel geleerd. Toch is het weer proppen in de koffers. Cadeautjes, souvenirs, mooie stenen e.d.  Het lijkt me beter om  op de dag van mijn vertrek, mijn bagage ’s ochtends  vroeg in te checken bij Hotel Mille Colline in Kigali, dan ’s avonds laat op de luchthaven.… .

Zaterdagmorgen vertrek ik  met het busje van het Centrum naar Kigali. Mijn reis verloopt beter dan die van Nico en Marjo een week eerder, omdat zij toen onderweg nog een aanrijding met een kind hebben gehad. Ik reis in het gezelschap van 14 medewerkers van het centrum die nog twee babyborrels en een visite bij collega’s in Kigali gepland hebben. Onderweg wordt besloten dat ik eerst mijn bagage zal inchecken en dat we daarna samen de bezoekjes afleggen.

Mijn laatste dag in Rwanda is uiteindelijk een prachtige dag geworden, waar ik bij diverse mensen thuis weer heb mogen genieten van de Rwandese cultuur en gebruiken. Uiteindelijk wordt ik door de collega’s van het centrum begeleid  tot aan de detectiepoortjes van de luchthaven. Gezien hun reacties ook voor hen een soort van life-event.

Het is weer een mooie tijd geweest, waarin ik veel prachtige momenten heb mogen beleven.