Blog

Missie Burundi - Rwanda 2014 deel 1

27 november 2014 | 2 reacties | Reageer

De eerste dagen in Bujumbura

De vlucht van Brussel naar Bujumbura is goed verlopen.

Alleen bij het uitpakken van de bagage bleek dat een van de meegenomen flessen was gaan lekken en dan is het wasmandje, nou zeg maar gerust de wasmand vervolgens snel gevuld. De temperatuur hier in Bujumbura is aangenaam warm tussen de 25˚C en 32˚C. Bujumbura met zo’n 500.000 inwoners is de hoofdstad van Burundi. Burundi dat aan het Tanganyikameer ligt tussen Rwanda, Tanzania en de Democratische Republiek Congo, is bijna net zo groot als België. Burundi is een land met een triest verleden. Iedereen herinnert zich nog wel de moordpartijen tussen de Hutsi’s en Tutsi’s van zo’n 20 jaar geleden. En nog steeds is het land politiek niet stabiel. De levensverwachting is laag; de inwoners worden vaak niet ouder dan vijftig jaar. Ruim een kwart van de inwoners van Burundi is aanhanger van een inheems geloof.

We slapen in een klein klooster bij de Paters Xaveriens, waardoor ons verblijf een Italiaans tintje krijgt. Stroom komt via het net en stopt in de regel in de loop van de avond, internet is helaas ook niet altijd actief. 

Maandagochtend zijn we met de taxi naar het Centrum Akamuri gereden. Na een korte introductie door soeur Philimine , directrice van het Centrum, zijn we van start gegaan. In Akamuri zien we heel veel kinderen met contracturen van gewrichten op basis van neurologische problemen maar ook vaak als restklacht t.g.v. bijvoorbeeld ongevallen of orthopedische afwijkingen.

De behandeling waarbij men gebruik maakt van redressiegipsen en afneembare orthesen in combinatie met fysiotherapie waardoor de mobiliteit van gewrichten weerkan toenemen wordt hier eigenlijk niet gebruikt. Kennis, vaardigheden maar ook de materialen ontbreken. De materialen zijn inmiddels voldoende aanwezig: de lading die AZV heeft opgestuurd en dit nog aangevuld met de kleine 75 kg aan materiaal die we gisteren hebben meegenomen. Nu de rest nog…..

In de ochtend is in het centrum wel veel beweging, maar omdat het er na een uur nog niet na uitzag dat we binnen al te korte tijd zouden kunnen starten met de geplande inleiding/ theorie over basisgipstechnieken etc. pas je het programma maar aan: clichématig denk je dan “On se debrouille” (trek je plan). Laat maar gaan (ngaho tugende), laat het eerste kind maar komen.

Deze eerste dag hebben we samen bij meerdere kinderen de behandeling gestart van flexiecontracturen aan diverse gewrichten. Het is toch opvallend te zien, dat bij in onze ogen eenvoudige blessures (bijv. weke delen wondjes), hier kunnen leiden tot toch wel invaliderende contracturen. 

En zo hebben we de eerste dag patiëntenzorg en onderwijs goed weten te combineren.

 

 

2 reacties

Erwin Claassen

Mooi werk, heel mooi werk! ja eenvoud, dat is waar het om draait! Maar wat zie je dan de wereldse verschillen dan groot uitvergroot! Simpele kwaaltjes die uitgroeien tot ellende! Wat kunnen we dan met onze vaak ook nog beperkte kennis dan veel brengen wanneer je inzicht, voorlichting en noodzaak weet over te brengen! Doen en laten doen! Mijn handen gaan wel jeuken Wiel! Succes en vooral doorgaan zo! Hopelijk kom je nog terug voor onze missie hier en dan vertrek ik wel met je mee daar naar toe! Zit er een overdekte schaatsbaan daar in.......... goede preventie van contracturen!!! ;)

04-12-2014
Marcel

hey Wiel,
good bezig.
leuk, dien Blog....
Freundliche Grussen
aus der Heimat

05-12-2014

Reageren