Blog

Ghana 2017-9

26 maart 2017 | 0 reacties | Reageer

Dinsdag

Op de Eerste Hulp had  zich een jongetje van 10 gemeld met een reeds 2 weken bestaande open enkelbreuk. De wond bij z’n enkel was groot en zag er slecht uit. Ik verbijster me hier telkens weer over de patient delay. De mensen lijken weinig haast te hebben om een dokter te bezoeken.

Vervolgens stonden de ward rounds (grote visite op de verpleegafdeling) gepland. Prosper demonstreerde ten overstaan van ca. 30 studenten fysiotherapie wederom zijn didactische vaardigheden. Alle bedden bleken gevuld op de afdeling; het was ook redelijk druk geweest afgelopen week. De patient met multipele open fracturen die we vorige week hadden geopereerd, waarbij we twijfelden of een onderbeensamputatie niet direct de beste oplossing zou zijn, herstelde wonderbaarlijk goed. De voet bleek vitaal en ook de wond op het onderbeen genas in rap tempo. Zeer wonderbaarlijk hoe mild de natuur (hier) is.

Na de uitgebreide visite gingen we naar de poli. Zodra Prosper de sleutel in het slot van zijn kamer draaide, kwamen er van alle kanten mensen op hem af met speciale verzoekjes. Er zat ditmaal zelfs een crew van een radiozender die een live interview op de poli wilde afnemen. Dit gebeurde uiteindelijk ergens tussen twee patiënten door.

Pieter kwam ook aan zijn trekken, omdat Prosper een aantal patiënten met bijzonder knieletsel had opgeroepen om advies in te winnen. Noodgedwongen was het besluit vaak een conservatieve behandeling (bijv. kniebrace), omdat de middelen voor operatieve behandeling alhier toch vrij beperkt zijn. We sloten de dag wederom af met een heerlijk bordje pittige noodles van Nancy en een Star biertje. Hopelijk vannacht wat minder levendige dromen van de Malarone tabletten.

Woensdag

De dag begon vrij tragisch. Een 14-jarig meisje was de avond ervoor op de Eerste Hulp gebracht met een traumatische onderbeensamputatie na een verkeersongeval. De bestuurder had zijn bovenbeen en onderbeen op meerdere plaatsen gebroken. Deze patiënten zouden we dan na de middag opereren omdat eerst nog poli gedaan moest worden. De poli was weer vrij druk, tussen 50 en 60 patiënten passeerden de revue. We kregen gaandeweg wat hulp van een algemeen chirurg die zich verder wil specialiseren als orthopedisch chirurg.

Aan het eind van de dag naar OK gegaan en voor het meisje van 14 een fraaie, goed bruikbare stomp gemaakt en alle overige fracturen gestabiliseerd. Gelukkig was de boor weer gemaakt. Omstreeks acht uur 's avonds was het werk gedaan voor de dag. Voor de volgende dag stonden elf operaties gepland; zelfs Prosper twijfelde of we alles kunnen gaan doen. We’ll just see what happens.

Donderdag

Donderdag: OK-dag. De eerste patiënt was een jongetje van 2 jaar oud met een X-been. Tegen het einde van de ingreep, na het sluiten van de wond en terwijl het gips aan het uitharden was, ging plots de hartfrequentie omlaag en stopte daarna volledig. We schrokken enorm, de anesthesist begon direct met hartmassage en riep om hulp. Er werd tweemaal atropine gegeven. Gelukkig kwam na enkele minuten reanimeren het hartritme weer terug. Nadat de narcose was uitgewerkt ging het weer goed met het kindje. Dat was niet zo’n goed begin van de dag, zullen we maar zeggen.

Er volgden nog veel operaties. Pieter had  en speciale casus vanuit de poli op de operatielijst gezet: een patiënte met recidiverende patellaluxatie (knieschijf uit de kom). Samen met Prosper en met het beschikbare instrumentarium werd de afwijkende sporing van de knieschijf weer hersteld.

Nog een bijzonder geval gezien: een jongetje van 10 jaar oud met een groot Buruli-ulcus aan zijn been. Dit is een infectie van huid en onderliggend bindweefsel, veroorzaakt door een mycobacterie die alleen in tropische gebieden voorkomt. De onderhuidse zweer breidt zich geleidelijk verder uit, vergelijkbaar met een vleesetende bacterie. Indrukwekkend om te zien, dat komt in Nederland gelukkig niet voor. Moe maar voldaan sloten we de dag af met een bordje pittige noodles van Nancy en een Star biertje. Ondertussen flink onweer buiten, het regenseizoen is echt begonnen. Gelukkig bleef de stroomvoorziening ditmaal intact.

Vrijdag

De laatste officiële werkdag van deze trip. In de ochtend grote visite op de afdeling gedaan. In de middag afscheid genomen van iedereen en daarna nog naar de dichtstbijzijnde stad (Sunyani) geweest om bij een hotel te zwemmen en pizza te eten. Een mooie afsluiting. Morgen (zaterdag) om 10.00u gaan we richting het vliegveld van Kumasi. We vliegen dan eerst met een binnenlandse vlucht naar de hoofdstad Accra, later op de avond terug naar Nederland waar we op zondagmorgen zullen aankomen. Een onvergetelijke ervaring is het geweest. Maar zoals bij iedere reis geldt: eerst is er de droom van het vertrek, daarna de reis zelf en vervolgens het verlangen naar het terugkomen. Eens kijken of we in Nederland wat van de Afrikaanse vibe kunnen behouden in onze dagelijkse beslommering.