Blog

Ghana 2017-3

14 maart 2017 | 0 reacties | Reageer

Ghana 8-3-2017

Wakker geworden na een muggenjacht. Stijn lekker uitgeslapen. Eerst naar de markt. Wie kijkt naar wie?

bowed leg Weer een dag op de out-patient-department. Het is vandaag de dag van de exostoses (3 patienten) en van knock knees en bowed legs. Stijn en ik hebben nog niet helemaal het protocol van de knock knees en bowed legs door. En waarom zijn hier zo veel kinderen met X-benen? We zien dat zelden in Nederland.  Ook met volstrekt normale röntgen opnames.


 

Een buitengewoon interessante dag op de Ponseti clubfoot department (bij de Ponseti-behandeling worden klompvoetjes mbv gipsen en brace steeds beter in de juiste stand gebracht). klompvoetbraces in alle soorten en maten Veel pasgeboren baby’s , maar ook heel veel oudere kinderen bij wie de afwijking terug is gekomen omdat de behandeling onvoldoende is volgehouden. Deze oudere kinderen lopen al,  dus dan is gipsbehandeling of brace-behandeling nog een hele klus. Respect voor de fysiotherapeuten: de medewerking van patienten aan de behandeling is echt een issue hier.  Er is ook een 'clubfoot counselor' die tevens is  dominee is: dat helpt ongetwijfeld.  We zien ook veel kinderen met syndromale klompvoeten. Vaak een a-typisch beeld met hele rigide voeten die moeilijk te corrigeren zijn.  Klompvoet-dossierGipsen wordt door drie mensen tegelijk gedaan. Braces zijn simpel maar effectief. De opvolging van de behandeling echter blijft, ook gezien de reisafstand, moeilijk. Er wordt een indrukwekkend patiëntendossier bijgehouden waarin bij iedere gips-sessie de klompvoeten gescoord worden.

Vandaag ook veel kinderen met artrogryposis en hele ernstige deformiteiten gezien waarvan de toekomst voor de kinderen zeer ongewis is.

Met een pasgeboren baby gaat het niet goed. Ook heeft het kind bowed legs en een onderarmfractuur, misschien blauwe sclerae  (blauwe verkleuring van het oogwit, die wijst op een bindweefselziekete die ook de botten aantast)? Moeder denkt dat de afwijkingen te wijten zijn aan een val tijdens de zwangerschap. Moeilijk om haar uit te leggen dat, dat zeer waarschijnlijk niet de oorzaak is. Uiteindelijk besluiten we het kind op te nemen op de NICU (baby-intensive care). Deze is pas gebouwd in dit ziekenhuis, en er wordt druk gewerkt aan fund raising om de NICU beter te uit te rusten.

We kijken met bewondering naar Prosper die rustig en gestaag doorwerkt, tussen al deze  kinderen met problematische aandoeningen waarvoor de oplossingen niet zo voor de hand liggen. Hij is vooral gericht op het creeren of behouden van functie voor de aangedane ledematen, zodat de kinderen mee kunnen komen.  Het motto van de fysiotherapeuten hier: “MOTION is LIFE”.  Daar valt weinig aan toe te voegen.